A NOSA GAITA

Gaita que sei que non choras
pero que si estás xemendo
non porque te esquenceran
se non por moito sentimento

Sentes o pasar dos anos
sentes esa dor de antano
sentes quen te está tocando
que te quere todo o ano

¡Gaiteiro que ti a tocas!
sabes que non está chorando
sabélo mellor que ninguén
poriso a estás tocando !!!!

Gaita que soas con forza !
nunca deixes de tocar
pasen anos ,pasen seculos
non deixes de resoar.!

Teñas a cor que teñas,
calqueira punteiro che acoplen,
toca gaitiña con forza!
que outros nunca te afoguen

Só ti es boa galega
esa que eu imaxino
toca gaita os catro ventos!
que iso de tí e moi digno!

O roncón que te compón
sempre se escoita roncar
!grazas gaitiña galega!
!non deixes xamais de soar!

Si as veces sentes pena
sei moi ben que nunca choras
porque cando te aloumiñan
sinto o moito que redobras

Forza gaita que ti levas,
un fol moi cheo de aire
toca , toca sen parar
para que a xente baile

E se non queren brincar
que se queden ben sentados
pero ti toca con ganas
para deixalos pasmados

Gaita que outros te tocaron
tamén poemas che rimaron
ti soiña sabes o sentir
do amor que che adicaron

Agora que pasou o tempo
ainda ninguén te esquenceu
por esa gran permanencia
outro verso rimo eu

Eu que non son gaiteiro
sinto que sigues con vida
a tí adico o poema
¡¡¡ miña gaitiña querida!!!

ANDAINA

¡Meus queridos lectores!.
Hoxe como tiña gañas de camiñar, fun na compaña da miña filla, dar un grande percorrido, saimos da" CURUXA" (que así se chama) ¡¡non é buho!! nin moucho!! nin lechuza!!....... e a curuxa. Como ia decindo; saimos as 4,15, cara a Ferreira, pasamos po-lo lugar da Fraga baixamos cara o rio, que serán uns 3 km, alí fixemos unha pequeniña parada, bebemos auga,e papamos un bombón , estabamos xusto debaixo de Cadavás no entronque cos Pontigos, pero o noso percorrido era collela pista cara a Chabola, e así foi todo o caron do rio pista pra riba, fomos ollando cousas fermosas coma que ainda hai xente que cuida os regados de herba preto o rio e ata conserva as antigas maceiras bén vellas, pero nin por iso as trozaron,habia uns fieitos fermosos , e moitas pegadas de camiños antergos dando voltas pra chegar os pradeiros e mesmo os muiños, todo iso era moi fermoso, pero estaba nese traxecto algo que nestes tempos miramos con frecuencia que é o lixo tirado facéndolle o feo a natureza quizais a nosa ignorancia lévanos a cometer ese crime, creo eu que nese intre de tiralas cousas ninguén que o fai e sabedor de que está moi mal feito , e agora temos ahí esa merda noxenta, que fai que o primeiro que ollas sexa iso desagradabel.
Logo de camiñar utros 2km ata debaixo de Burreiros nese traxecto do rio, viramos a dereita cara a Igrexafeita , camiño arriba ata chegar de novo o punto de partida que en total serian como 7 km, non traiamos nin frio nin gañas de camiñar, pero si algunha fame. E hoxe foi todo, outro dia quizais teña o pracer de contar outras cousiñas........

BO ANO A TODOS

A única maneira que temolos humanos para multiplicala felicidade é compartila

Desexovos a todos

Que o camiño surxa o teu encontro
que o vento zoe sempre as tuas costas
que o sol brile mornamente sobre da tua cara
que a choiva caia pausadiña sobre a terra
que a tua vida estea chea de:
Entusiasmo
esperanza
felicidade
éxitos
amigos
decisión
amor
fé
Tamen de saude , e" cartiños"
Vive cada dia con entusiasmo

Regala o teo soriso a quen te mereza
o teu amor a quen te valore
as tuas bágoas a quen te queira
e a tua vida a quen te ame

E con estas coisiñas tan doadas de decir ,e tan malas de cumplir, vémonos no 2011 cos mismos desexos, e con algo xa logrado

A Cuba (año 2001)

Hace ahora justo un año
que me metí en la aventura
de tomar un avión
he irme volando a Cuba

Allá me fuí decidida
a satisfacer mi ilusión
¡y fué tanta la alegria!
que lloraba de emoción

Cuando pisé suelo en Caba
sentí que algo me envolvia
era el calor de la Isla
que mi cuerpo extremecia

Me sentí otra persona
sentí que pude llegar
a la tierra donde otros
no pudieron regresar

Yo volava entre sus tierras
y volava el pensamiento
y en mis dentros decia
¿porqué pasaria el tiempo?

Bastante tarde llegué
pero al fin yo he llegado
a la tierra donde unos tios
sus vidas allí han dejado

El poco tiempo que fué
lo viví intensamente
y lo pasé muy feliz
en medio de aquella gente

Ahora yo miro el cielo
y veo la misma estrella
que miramos todos juntos
aquella noche tan bella

Mil veces estoy allí
paseando los caminos
recordando aquellos dias
que fueron algo divinos

M e regresé impregnada
del aroma de azahar
del cariño de mi gente
tan dificil de olvidar

Gente con amor limpio y puro
fué lo que allí encontré
y sumida en la tristeza
a mi tierra regresé

Adios les dije afligida
adios les dije llorando
porque unos seres queridos
atrás los iba dejando

Aquí tengo la esperanza
y añoro sin parar
que muy pronto en la vida
nos volvamos a encontrar

Sería un dia glorioso
como caido del cielo
volver estar junto a ellos
y decirles cuanto los quiero

Adios mi Cuba querida
la tierra donde yo fuí
bonita alegre y preciosa
como una rosa de abril

A NOITE

Un poema a noite
eu quero facer
e lembralo sempre
ó anoitecer

De noite temores
de noite amores
a noite e moura
e xa non ten cores

¿Mais que hai de noite?
¿que non axa de dia?
só algunhas curuxas
fan algarabia

Tamen oes os grilos
nas noites do verán
que saen do burato
e camiñan polo chan

As ras e os sapos
cúcanlle a lua
e os cas e os gatos
tamén van de trua

Se sales de noite
polos carreiriños
atopaste neles
a moitos bechiños

Noite crara
noite prácida
que amosas no ceo
mostrando a tua gracia

Levas un mantelo
bordado de estrelas
cunha lua chea
¡que ledicia o velas!

As noites galegas
que fermosas son
cando vas de festa
e oes o acordeón

Férveche o sangue
nunha noite crara
cando vas pra troula
e oes a foliada

Si se pon chovendo
a noite e mais fea
e todo e mais mouro
se vives na aldea

¡¡¡¡Todo iso non importa
ten unha grandeza
vivir noite e dia
na naturaleza!!!!

¡UNHA APERTA!

SOEDADE

Xa fai moito tempo que non escribo no blog.
Teño moitas cousas pra contar pero non sei por donde comenzar.
Hoxe vou falar , da soedade.
Cando era nova , pensaba, mellor dito , non pensaba, que iso da soedade non existia, pois ben meus queridos lectores, non é unha coña, miro todo o arredor, e ¡ cantidade de persoas solas ! xa con edade considerable, e ven triste, si se atopan mal ¿por quén chaman?.Moita xente que fixo un sacrificio pra darlles unha preparación os fillos e logo, está coma un pao entre catro paredes, e con sorte son dous paos, pero ¿que conversan?¡ sempre o mesmo! e soutro dia ¡o mesmo! ou se non como están moi aburridos, miran todo o dia que fan os veciños, ou se non chaman a miudo o (querido celador) pra ir o médico , e alí parolar un pouco con alguén coñecido, e depaso levar a desagradable sorpresa de que o colesterol sigue alto, a tensión, vai polas nubes, ten artrose nas xogas, etc.etc. etc.. Volta pra casa e, mañán o mesmo, esperando que tal vez soutro dia sexa peor.
O inverno e longo, a saude pouca a soedade moita, logo tamén se acoplan os tristes recordos vividos,¡ e algún que outro bo tamén! .Saen a camiñar lentamente , sabe Deus pensando ¿que?, voltan moi quedos pra casa, pra donde ninguén os ve, Moitos vellos ficán solos moitos anos, despois non saben vivir con ninguén tanto están a sua maneira , que non son capaces de adoitar outro xeito de vida ¡¡ e logo decimos que son raros !! ¡¡tal ver tal esperar !! e o tempo pasa non santiamén.
Isto cada vez con tanto modernismo e peor, non hai necesidade, nin sequera a dignidade, de faguerlles compañia, e mostrarlles un anaquiño de agarimo, pra que non se sintan con tanta soedade, naide di que sexa doado, pero e moi necesario, mais tamén creo que non tén amaño

Perdoade si o poema está descarado, pero as persoas tendemos a ser toda a nosa vida dun xeito, si ese xeito muda, a persoa non e a mesma, está forzada nese cambio, como veredes sigo sendo a mesma, hai 30 anos que escribín a poesia, e sigo pensando o mesmo ,anque ¡ algunha vez !......un cala o que está pensando, porque tamén pode ser que non teña razón. Pero creo que aquí neste caso todos estamos moiiiiii.... perxudicados, todos sabemos de enfermedades moi malas e sufrimos horrores de velas, e sen dúvida, e de todo o modernismo que temos. Comemos mer.. e respiramos moita mais