Hace ahora justo un año
que me metí en la aventura
de tomar un avión
he irme volando a Cuba
Allá me fuí decidida
a satisfacer mi ilusión
¡y fué tanta la alegria!
que lloraba de emoción
Cuando pisé suelo en Caba
sentí que algo me envolvia
era el calor de la Isla
que mi cuerpo extremecia
Me sentí otra persona
sentí que pude llegar
a la tierra donde otros
no pudieron regresar
Yo volava entre sus tierras
y volava el pensamiento
y en mis dentros decia
¿porqué pasaria el tiempo?
Bastante tarde llegué
pero al fin yo he llegado
a la tierra donde unos tios
sus vidas allí han dejado
El poco tiempo que fué
lo viví intensamente
y lo pasé muy feliz
en medio de aquella gente
Ahora yo miro el cielo
y veo la misma estrella
que miramos todos juntos
aquella noche tan bella
Mil veces estoy allí
paseando los caminos
recordando aquellos dias
que fueron algo divinos
M e regresé impregnada
del aroma de azahar
del cariño de mi gente
tan dificil de olvidar
Gente con amor limpio y puro
fué lo que allí encontré
y sumida en la tristeza
a mi tierra regresé
Adios les dije afligida
adios les dije llorando
porque unos seres queridos
atrás los iba dejando
Aquí tengo la esperanza
y añoro sin parar
que muy pronto en la vida
nos volvamos a encontrar
Sería un dia glorioso
como caido del cielo
volver estar junto a ellos
y decirles cuanto los quiero
Adios mi Cuba querida
la tierra donde yo fuí
bonita alegre y preciosa
como una rosa de abril
lunes 7 de diciembre de 2009
viernes 4 de diciembre de 2009
A NOITE
Un poema a noite
eu quero facer
e lembralo sempre
ó anoitecer
De noite temores
de noite amores
a noite e moura
e xa non ten cores
¿Mais que hai de noite?
¿que non axa de dia?
só algunhas curuxas
fan algarabia
Tamen oes os grilos
nas noites do verán
que saen do burato
e camiñan polo chan
As ras e os sapos
cúcanlle a lua
e os cas e os gatos
tamén van de trua
Se sales de noite
polos carreiriños
atopaste neles
a moitos bechiños
Noite crara
noite prácida
que amosas no ceo
mostrando a tua gracia
Levas un mantelo
bordado de estrelas
cunha lua chea
¡que ledicia o velas!
As noites galegas
que fermosas son
cando vas de festa
e oes o acordeón
Férveche o sangue
nunha noite crara
cando vas pra troula
e oes a foliada
Si se pon chovendo
a noite e mais fea
e todo e mais mouro
se vives na aldea
¡¡¡¡Todo iso non importa
ten unha grandeza
vivir noite e dia
na naturaleza!!!!
¡UNHA APERTA!
eu quero facer
e lembralo sempre
ó anoitecer
De noite temores
de noite amores
a noite e moura
e xa non ten cores
¿Mais que hai de noite?
¿que non axa de dia?
só algunhas curuxas
fan algarabia
Tamen oes os grilos
nas noites do verán
que saen do burato
e camiñan polo chan
As ras e os sapos
cúcanlle a lua
e os cas e os gatos
tamén van de trua
Se sales de noite
polos carreiriños
atopaste neles
a moitos bechiños
Noite crara
noite prácida
que amosas no ceo
mostrando a tua gracia
Levas un mantelo
bordado de estrelas
cunha lua chea
¡que ledicia o velas!
As noites galegas
que fermosas son
cando vas de festa
e oes o acordeón
Férveche o sangue
nunha noite crara
cando vas pra troula
e oes a foliada
Si se pon chovendo
a noite e mais fea
e todo e mais mouro
se vives na aldea
¡¡¡¡Todo iso non importa
ten unha grandeza
vivir noite e dia
na naturaleza!!!!
¡UNHA APERTA!
domingo 27 de septiembre de 2009
SOEDADE
Xa fai moito tempo que non escribo no blog.
Teño moitas cousas pra contar pero non sei por donde comenzar.
Hoxe vou falar , da soedade.
Cando era nova , pensaba, mellor dito , non pensaba, que iso da soedade non existia, pois ben meus queridos lectores, non é unha coña, miro todo o arredor, e ¡ cantidade de persoas solas ! xa con edade considerable, e ven triste, si se atopan mal ¿por quén chaman?.Moita xente que fixo un sacrificio pra darlles unha preparación os fillos e logo, está coma un pao entre catro paredes, e con sorte son dous paos, pero ¿que conversan?¡ sempre o mesmo! e soutro dia ¡o mesmo! ou se non como están moi aburridos, miran todo o dia que fan os veciños, ou se non chaman a miudo o (querido celador) pra ir o médico , e alí parolar un pouco con alguén coñecido, e depaso levar a desagradable sorpresa de que o colesterol sigue alto, a tensión, vai polas nubes, ten artrose nas xogas, etc.etc. etc.. Volta pra casa e, mañán o mesmo, esperando que tal vez soutro dia sexa peor.
O inverno e longo, a saude pouca a soedade moita, logo tamén se acoplan os tristes recordos vividos,¡ e algún que outro bo tamén! .Saen a camiñar lentamente , sabe Deus pensando ¿que?, voltan moi quedos pra casa, pra donde ninguén os ve, Moitos vellos ficán solos moitos anos, despois non saben vivir con ninguén tanto están a sua maneira , que non son capaces de adoitar outro xeito de vida ¡¡ e logo decimos que son raros !! ¡¡tal ver tal esperar !! e o tempo pasa non santiamén.
Isto cada vez con tanto modernismo e peor, non hai necesidade, nin sequera a dignidade, de faguerlles compañia, e mostrarlles un anaquiño de agarimo, pra que non se sintan con tanta soedade, naide di que sexa doado, pero e moi necesario, mais tamén creo que non tén amaño
Teño moitas cousas pra contar pero non sei por donde comenzar.
Hoxe vou falar , da soedade.
Cando era nova , pensaba, mellor dito , non pensaba, que iso da soedade non existia, pois ben meus queridos lectores, non é unha coña, miro todo o arredor, e ¡ cantidade de persoas solas ! xa con edade considerable, e ven triste, si se atopan mal ¿por quén chaman?.Moita xente que fixo un sacrificio pra darlles unha preparación os fillos e logo, está coma un pao entre catro paredes, e con sorte son dous paos, pero ¿que conversan?¡ sempre o mesmo! e soutro dia ¡o mesmo! ou se non como están moi aburridos, miran todo o dia que fan os veciños, ou se non chaman a miudo o (querido celador) pra ir o médico , e alí parolar un pouco con alguén coñecido, e depaso levar a desagradable sorpresa de que o colesterol sigue alto, a tensión, vai polas nubes, ten artrose nas xogas, etc.etc. etc.. Volta pra casa e, mañán o mesmo, esperando que tal vez soutro dia sexa peor.
O inverno e longo, a saude pouca a soedade moita, logo tamén se acoplan os tristes recordos vividos,¡ e algún que outro bo tamén! .Saen a camiñar lentamente , sabe Deus pensando ¿que?, voltan moi quedos pra casa, pra donde ninguén os ve, Moitos vellos ficán solos moitos anos, despois non saben vivir con ninguén tanto están a sua maneira , que non son capaces de adoitar outro xeito de vida ¡¡ e logo decimos que son raros !! ¡¡tal ver tal esperar !! e o tempo pasa non santiamén.
Isto cada vez con tanto modernismo e peor, non hai necesidade, nin sequera a dignidade, de faguerlles compañia, e mostrarlles un anaquiño de agarimo, pra que non se sintan con tanta soedade, naide di que sexa doado, pero e moi necesario, mais tamén creo que non tén amaño
miércoles 29 de julio de 2009
Perdoade si o poema está descarado, pero as persoas tendemos a ser toda a nosa vida dun xeito, si ese xeito muda, a persoa non e a mesma, está forzada nese cambio, como veredes sigo sendo a mesma, hai 30 anos que escribín a poesia, e sigo pensando o mesmo ,anque ¡ algunha vez !......un cala o que está pensando, porque tamén pode ser que non teña razón. Pero creo que aquí neste caso todos estamos moiiiiii.... perxudicados, todos sabemos de enfermedades moi malas e sufrimos horrores de velas, e sen dúvida, e de todo o modernismo que temos. Comemos mer.. e respiramos moita mais
OS MERLOS E A XENTE
Un dia de neboeiro
un paxaro oín cantar
e cantábache tan bén
que me puxen a escoitar
O paxaro era un merlo
deses que son todos mouros
faciao con tanta gracia
que deron a cantar outros
Todo cheo de asubios
estaba o neboeiro
era un dia deses feos
pero estaba parrandeiro
Parolaban uns con outros
cambeaban o asubio
mais eles non se chufaban
non facian ningún lio
Se a xente foramos merlos
canto mellor non sería
non fariamolas guerras
todo seria alegría
Eles por fora son mouros
pero por dentro son brancos
e anque o dia sexa feo
agarímano cos cantos
Mais nós que somos persoas
moito temos que daprender
faguer que os dias sexan craros
e que deixe de chover
A choiva do ceo e boa
pero non así a da terra
acónon hai mais que foula
pois todo isto eche a merda
As prantas canlles as follas
e os toxos xa ban queimados
xa estaremos todos podres
do aire que respiramos
Por moito que se parola
xa non fai caso ninguén
mais os que teñen a culpa
anse de foder tamén
Se escoitamolos paxaros
na sua conversación
decatamos deseguida
o noso pouco corazón
Eles enténdense sin fala
nós falamos a boullón
mais as nosas paroladas
poucas teñen a razón
un paxaro oín cantar
e cantábache tan bén
que me puxen a escoitar
O paxaro era un merlo
deses que son todos mouros
faciao con tanta gracia
que deron a cantar outros
Todo cheo de asubios
estaba o neboeiro
era un dia deses feos
pero estaba parrandeiro
Parolaban uns con outros
cambeaban o asubio
mais eles non se chufaban
non facian ningún lio
Se a xente foramos merlos
canto mellor non sería
non fariamolas guerras
todo seria alegría
Eles por fora son mouros
pero por dentro son brancos
e anque o dia sexa feo
agarímano cos cantos
Mais nós que somos persoas
moito temos que daprender
faguer que os dias sexan craros
e que deixe de chover
A choiva do ceo e boa
pero non así a da terra
acónon hai mais que foula
pois todo isto eche a merda
As prantas canlles as follas
e os toxos xa ban queimados
xa estaremos todos podres
do aire que respiramos
Por moito que se parola
xa non fai caso ninguén
mais os que teñen a culpa
anse de foder tamén
Se escoitamolos paxaros
na sua conversación
decatamos deseguida
o noso pouco corazón
Eles enténdense sin fala
nós falamos a boullón
mais as nosas paroladas
poucas teñen a razón
lunes 15 de junio de 2009
Na procura de arandos
¡¡O sábado de rally !! e o domingo, de rastrexo!!
Facía mais de 50 anos, que non facía tal cousa, ir a fraga buscar mirillóns, ¿e que son ?así lles chamamos no meu entorno ,a os "arándanos del bosque"quizais en cada lugar estexan batizados con distinto nome, pero eu crieime chamándolles así, e como di a canción así "siguiré".
O caso foi que de coña, quixen ir ver cando de rapariga ia a esa fraga con mais rapaces na procura deles, e foi tan grata a sorpresa que alí estaban, coma se o tempo se detuvera, coma sempre acompañábame Ana, que alucinaba nunca vira tal cousa, e a min nunca se me ocurrira levala, pasamos tres horas , coma as cabras espenicando froitiños, que iamos comendo, e gardando, para facer mermelada, o resultado foron 780 gr.,que hoxe convertín nunha deliciosa mermelada, ecolóxica casi cen por cen, pois algún azucre era de cana cubana sin refinar.
domingo 31 de mayo de 2009
¡¡¡Que vergoña de políticos!!!
En verdade decídeme se vos gusta como se insultan os políticos?
Case que me dá vergoña velos, e mais como a xente e capaz de crerlles algo? ¿quén di a verdade?, cada quen vai crer o seu ídolo, entón pra que lado imos, os que non temos ídolo ningún
E que non hai que ter moitas luces pra darse conta,da cantidade de enganabobos que son.
Os dous cabecillas, mandamais! poñéndose podres! ¡home por deus! e despois queremos que a xente sexa educada, que se respete,¡pero! ¿que vemos? ¿que nos ensinan eles?
Sempre pensei que a xente sen cultura eramos os "túzaros"pero.......doume conta canto lles quedou por daprender , a semellantes persoaxes.
Canto me gustaria velos pelexando corpo a corpo, Jijijiji ata os azuzaria haber se se escornaban dunha vez. (por fabor aibrámolos ollos) rinse de todos Nós.
Tiñámos que sair a rua en manifestación pra pedirlles EDUCACIÓN
Case que me dá vergoña velos, e mais como a xente e capaz de crerlles algo? ¿quén di a verdade?, cada quen vai crer o seu ídolo, entón pra que lado imos, os que non temos ídolo ningún
E que non hai que ter moitas luces pra darse conta,da cantidade de enganabobos que son.
Os dous cabecillas, mandamais! poñéndose podres! ¡home por deus! e despois queremos que a xente sexa educada, que se respete,¡pero! ¿que vemos? ¿que nos ensinan eles?
Sempre pensei que a xente sen cultura eramos os "túzaros"pero.......doume conta canto lles quedou por daprender , a semellantes persoaxes.
Canto me gustaria velos pelexando corpo a corpo, Jijijiji ata os azuzaria haber se se escornaban dunha vez. (por fabor aibrámolos ollos) rinse de todos Nós.
Tiñámos que sair a rua en manifestación pra pedirlles EDUCACIÓN
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
