SOEDADE

Xa fai moito tempo que non escribo no blog.
Teño moitas cousas pra contar pero non sei por donde comenzar.
Hoxe vou falar , da soedade.
Cando era nova , pensaba, mellor dito , non pensaba, que iso da soedade non existia, pois ben meus queridos lectores, non é unha coña, miro todo o arredor, e ¡ cantidade de persoas solas ! xa con edade considerable, e ven triste, si se atopan mal ¿por quén chaman?.Moita xente que fixo un sacrificio pra darlles unha preparación os fillos e logo, está coma un pao entre catro paredes, e con sorte son dous paos, pero ¿que conversan?¡ sempre o mesmo! e soutro dia ¡o mesmo! ou se non como están moi aburridos, miran todo o dia que fan os veciños, ou se non chaman a miudo o (querido celador) pra ir o médico , e alí parolar un pouco con alguén coñecido, e depaso levar a desagradable sorpresa de que o colesterol sigue alto, a tensión, vai polas nubes, ten artrose nas xogas, etc.etc. etc.. Volta pra casa e, mañán o mesmo, esperando que tal vez soutro dia sexa peor.
O inverno e longo, a saude pouca a soedade moita, logo tamén se acoplan os tristes recordos vividos,¡ e algún que outro bo tamén! .Saen a camiñar lentamente , sabe Deus pensando ¿que?, voltan moi quedos pra casa, pra donde ninguén os ve, Moitos vellos ficán solos moitos anos, despois non saben vivir con ninguén tanto están a sua maneira , que non son capaces de adoitar outro xeito de vida ¡¡ e logo decimos que son raros !! ¡¡tal ver tal esperar !! e o tempo pasa non santiamén.
Isto cada vez con tanto modernismo e peor, non hai necesidade, nin sequera a dignidade, de faguerlles compañia, e mostrarlles un anaquiño de agarimo, pra que non se sintan con tanta soedade, naide di que sexa doado, pero e moi necesario, mais tamén creo que non tén amaño

Perdoade si o poema está descarado, pero as persoas tendemos a ser toda a nosa vida dun xeito, si ese xeito muda, a persoa non e a mesma, está forzada nese cambio, como veredes sigo sendo a mesma, hai 30 anos que escribín a poesia, e sigo pensando o mesmo ,anque ¡ algunha vez !......un cala o que está pensando, porque tamén pode ser que non teña razón. Pero creo que aquí neste caso todos estamos moiiiiii.... perxudicados, todos sabemos de enfermedades moi malas e sufrimos horrores de velas, e sen dúvida, e de todo o modernismo que temos. Comemos mer.. e respiramos moita mais

OS MERLOS E A XENTE

Un dia de neboeiro
un paxaro oín cantar
e cantábache tan bén
que me puxen a escoitar

O paxaro era un merlo
deses que son todos mouros
faciao con tanta gracia
que deron a cantar outros

Todo cheo de asubios
estaba o neboeiro
era un dia deses feos
pero estaba parrandeiro

Parolaban uns con outros
cambeaban o asubio
mais eles non se chufaban
non facian ningún lio

Se a xente foramos merlos
canto mellor non sería
non fariamolas guerras
todo seria alegría

Eles por fora son mouros
pero por dentro son brancos
e anque o dia sexa feo
agarímano cos cantos

Mais nós que somos persoas
moito temos que daprender
faguer que os dias sexan craros
e que deixe de chover

A choiva do ceo e boa
pero non así a da terra
acónon hai mais que foula
pois todo isto eche a merda

As prantas canlles as follas
e os toxos xa ban queimados
xa estaremos todos podres
do aire que respiramos

Por moito que se parola
xa non fai caso ninguén
mais os que teñen a culpa
anse de foder tamén

Se escoitamolos paxaros
na sua conversación
decatamos deseguida
o noso pouco corazón

Eles enténdense sin fala
nós falamos a boullón
mais as nosas paroladas
poucas teñen a razón

Na procura de arandos

¡¡O sábado de rally !! e o domingo, de rastrexo!!

Facía mais de 50 anos, que non facía tal cousa, ir a fraga buscar mirillóns, ¿e que son ?así lles chamamos no meu entorno ,a os "arándanos del bosque"quizais en cada lugar estexan batizados con distinto nome, pero eu crieime chamándolles así, e como di a canción así "siguiré".

O caso foi que de coña, quixen ir ver cando de rapariga ia a esa fraga con mais rapaces na procura deles, e foi tan grata a sorpresa que alí estaban, coma se o tempo se detuvera, coma sempre acompañábame Ana, que alucinaba nunca vira tal cousa, e a min nunca se me ocurrira levala, pasamos tres horas , coma as cabras espenicando froitiños, que iamos comendo, e gardando, para facer mermelada, o resultado foron 780 gr.,que hoxe convertín nunha deliciosa mermelada, ecolóxica casi cen por cen, pois algún azucre era de cana cubana sin refinar.

¡¡¡Que vergoña de políticos!!!

En verdade decídeme se vos gusta como se insultan os políticos?


Case que me dá vergoña velos, e mais como a xente e capaz de crerlles algo? ¿quén di a verdade?, cada quen vai crer o seu ídolo, entón pra que lado imos, os que non temos ídolo ningún
E que non hai que ter moitas luces pra darse conta,da cantidade de enganabobos que son.
Os dous cabecillas, mandamais! poñéndose podres! ¡home por deus! e despois queremos que a xente sexa educada, que se respete,¡pero! ¿que vemos? ¿que nos ensinan eles?
Sempre pensei que a xente sen cultura eramos os "túzaros"pero.......doume conta canto lles quedou por daprender , a semellantes persoaxes.

Canto me gustaria velos pelexando corpo a corpo, Jijijiji ata os azuzaria haber se se escornaban dunha vez. (por fabor aibrámolos ollos) rinse de todos Nós.
Tiñámos que sair a rua en manifestación pra pedirlles EDUCACIÓN

A todalas NAIS do mundo

A ti que os levache no ventre , que cargache con eles traballando de sol a sol.
A ti que cando tiñan fame dechelles de comer cando tiñan frio aroupacheos.
A ti que pasabalas noites en vela abalando no berce ,morta de cansada.
A ti que te erguias cediño para facer as labores, e logo mandalos a escola.
A ti que quizais con moitos traballos, sacache pa diante unha familia.
A esa nai que nunca lle dixeron grazas mama, e que ela nunca pideo nada
Que tal vez o único que recibeo foron malas razóns, e ela comendo bágoas
de dor sigueo dando todo, e moito mais, por eses seres que ela mesma trouxo
o mundo, e que daria a sua vida por velos, sans e felices.
A esa nai tan especial que e a gran maioría, e que tan poucas veces se lle ten
en conta todo o que fai, si non todo o contrario, trátase con esixencia sen
grazas a cambio .

Para todas esas mulleres sin distinción de razas nin relixions, e quedando
moi pequeniño o relato, os meos parabéns, e o agasallo mais importante que e
o cariño o recoñecemento e o respeto, que cada dia da sua vida sexa mais doada
Moitas honrras e moitos bicos a todas

A MIÑA PARROQUIA

• Que triste te estás quedando
• miña parroquia querida
• os mozos fuxen de tí
• os vellos perden a vida
• As casas quedanse soias
• e choran de soedade
• non hai como ollalas
• para entender a verdade
• Por elas sube a maleza
• o vento levou as lousas
• chove dentro do sobrado
• así se acaban as cousas
• ¿Onde van aquelas xentes?
• que asubiaban nos montes?
• ¿onde van aquelas mozas?
• que ian coa auga das fontes?
• Cantos lugares morreron soios
• e agora o sitio ninguen coñece
• alí hai sombras da sua tristura
• alí hai toxos no canto dun berce
• ¡Que soedade se está sentindo!
• na pouca xente que está vivindo
• sinto dor fondo de verte así
• sinto que moito foise de tí
• Non hai tabernas, nin zapateiros
• nin costureiras,nin os zoqueiros
• Non hai as mallas, non hai o souto
• nin hai aquelas festas tampouco
• Hai tantos anos que mudou todo
• que tan desfeita ,verte non podo
• Igrexafeita levas por nome
• e teño medo que este che quiten
• as alimañas que andan preto
• igual un dia otro che visten
• Os que se foron renegan de ti
• soio de mortos voltan pa aquí......